حجت الاسلام مهدی رئوفی استاد مدرسه علمیه حضرت فاطمه زهرا(س) در گفت و گو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در تهران، با بیان اینکه یکی از مهمترین اصول در حکمرانی علوی، اصل کرامت انسانی است، اظهار داشت: کرامت انسانی به این معنا است که حقوق انسانها، فارغ از نژاد، نسل، موقعیت اجتماعی یا شرایط زندگیشان، مورد احترام و رعایت قرار گیرد، هر انسانی دارای شأن و جایگاه خاص خود است و باید مورد تکریم و احترام واقع شود.
استاد مدرسه علمیه حضرت فاطمه زهرا(س) تهران، افزود: در مکتب علوی، تکریم انسان و حفظ حرمت و ارزشهای او یک اصل بنیادین است و رعایت آن نه تنها لازم، بلکه واجب شمرده میشود، این اصل در سطوح مختلف زندگی اجتماعی نمود دارد.
وی خاطرنشان کرد: برای نمونه، امام علی(ع) در فرمایشات خود به رعایت حقوق کودکان تأکید میکنند و میفرمایند که باید با کودکان با محبت، رحمت و مهربانی رفتار کرد، در مقابل، درباره سالمندان نیز سفارش میکنند که بزرگترها و سالخوردگان مورد تکریم قرار گیرند. پدربزرگها و مادربزرگها در سنینی قرار دارند که بیش از هر چیز به حفظ احترام و جایگاه خود نیاز دارند.
یکی از اصول مهم در حکمرانی علوی، حفظ آبرو و حرمت انسانها است
حجت الاسلام رئوفی اضافه کرد: در نگاه امام علی(ع)، جامعه سالم، جامعهای است که هم به کودک توجه کند و هم به سالمند احترام بگذارد، بنابراین نه میتوان کودک را رها کرد و از تربیت و محبت به او غافل شد و نه میتوان شأن و احترام سالمندان را نادیده گرفت، وقتی به کودکان محبت میکنیم، در حقیقت در حال حفظ شأن و کرامت انسانی آنان هستیم.
وی اظهار کرد: از سوی دیگر، در فضای اجتماعی نیز امام علی(ع) نسبت به مسائلی مانند غیبت حساسیت بسیار زیادی نشان میدهند.
استاد مدرسه علمیه حضرت فاطمه زهرا(س) تهران گفت: در روایات نقل شده از آن حضرت، غیبت عملی بسیار ناپسند شمرده شده است، تا جایی که آن را همسنگ گناهی بزرگ دانستهاند. این تأکید نشان میدهد که در نگاه علوی، نباید شخصیت و اعتبار افراد در جامعه تخریب شود. غیبت و بدگویی، در واقع نوعی تخریب پلهای پشت سر شخصیت افراد است و میتواند اعتماد و سلامت اخلاقی جامعه را از بین ببرد، بنابراین یکی از اصول مهم در حکمرانی علوی، حفظ آبرو و حرمت انسانها در عرصه اجتماعی است.
وی اضافه کرد: در مکتب علوی، شخصیت انسانها در همه شئون و در همه عرصهها محترم شمرده میشود، یکی از مصادیق مهم این مسئله، پرهیز از غیبت و بدگویی درباره دیگران است. اگر انسان سخنی حق دارد، چرا آن را در غیاب فرد مطرح میکند؟ چرا بهجای آنکه در حضور او سخن بگوید، پشت سر او صحبت میکند؟
وی تأکید کرد: قرآن کریم نیز در آیهای صریح میفرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا یَغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضًا»، در مکتب علوی، غیبت عملی بسیار مذموم و گناهی بزرگ شمرده شده است، زیرا این رفتار در حقیقت نوعی تخریب شخصیت افراد است، تمسخر نکردن دیگران، پرهیز از تحقیر شخصیت افراد و سخن نگفتن از آنان در غیابشان، همگی در راستای حفظ کرامت انسانی قرار میگیرد.
حجت الاسلام رئوفی بیان کرد: نمونهای بسیار زیبا از این نگاه را میتوان در شیوه برخورد امام علی (ع) با نیازمندان مشاهده کرد، در زمان حکومت آن حضرت، گاهی افرادی برای طرح درخواست، پرسش یا بیان مشکلات خود نزد ایشان میآمدند، ادبیاتی که امام در این موقعیتها به کار میبردند، ادبیاتی بسیار والا و کمنظیر در تاریخ حکمرانی است.
وی خاطرنشان کرد: در روایات آمده که امام علی علیه السلام وقتی احساس میکردند فردی برای طرح نیاز یا درخواست مالی نزد ایشان آمده است، میفرمودند: «من دوست ندارم آثار ذلت و درخواست در چهره تو دیده شود.» در واقع امام نمیخواستند کرامت انسانی فرد خدشهدار شود یا او احساس حقارت کند.
انتهای پیام. /
نظر شما